Lofrede op Florence

Lofzang op Florence

De lofzang  op de eigen stad was in Florence een veel beoefend literair genre.  Middeleeuwse geschiedschrijvers beschrijven Florence in termen van de Civitas Dei,  de vrome stad met de onveranderlijke ordening van de gilden. Maar de Laudatio, de Lofrede op Florence, die de Florentijnse kanselier Leonardo Bruni in 1402 publiceert, luidt een nieuw tijdperk in, het tijdperk van de Renaissance. Bij Bruni is het individu er om de gemeenschap compleet te maken, maar op zijn beurt is de gemeenschap er om de persoonlijkheid van de mens te vormen. Iedere burger moet medezeggenschap hebben, dat is goed voor de staat en stimuleert het de mensen hun talenten optimaal te ontwikkelen. Alleen dan, zo legt Bruni het Florentijnse gevoel uit, ``is de vrijheid echt en bestaat er gelijkheid voor de wet ten aanzien van alle burgers.’’ De schoonheid van de stad is onderdeel van de politieke structuur, de schoonheid van Florence komt van binnenuit, vanuit haar politieke structuur.

Deze cursus verduidelijkt hoe de nauwe band tussen uitzonderlijk begaafde humanisten, architecten en kunstenaars het mogelijk maakte het gemeenschapsideaal vorm te geven. Ze lag aan de basis van het tegelijk veelzijdig en homogeen karakter van de Florentijnse Renaissance. Sinds Bruni zijn Lofrede uitsprak, hebben Florentijnse kunstenaars, Donatello, Brunelleschi, Michelangelo en vele anderen, de stad verrijkt met kunstwerken die nooit meer overtroffen zijn.